Devrimci Demokrat - Kose Yazilari

Fırtınaların ardı arkasının kesilmediği günlerde, içimizde gökten çakan her şimşek bir tokat gibi indi yüreğimize.

Yağmurlar yağdı, gözyaşlarımızın yetmediği yerde.

Bulutlar sanki artık hep gri kalmaya kararlı gibi „mavi umut“ hayalleri imge olmadı artık şiirlerde.

Dolular mısralara düştü taş gibi, ama öylesine serttiler ki, paramparça oldu dörtlükler.

Can acımaz oldu artık…

Acı dediğimiz şey artık giderek daha güçlü oldu, kendini hissettirmedikce sinsileşti.

Ne vakit yüreğimize saplanacağı belli değilken, pusuda bekledi bir yılan gibi.

Gözlerine bakamıyor, sesini duyamıyorduk artık.

Serden vazgeçmek zamanıdır şimdi.

Bilinmeyen yolculukların bile sonu geldi.

Ufukta korku varken, valizlerde kan götürdük, testimize sakladığımız.

O kan ki aka aka birikti yüreklerden...

Sen yorgunsun, sen bitkin ve sen kızıl denizlerde yüzerdin.

İşte sana bir testi kan ve acı iksiri de benden olsun,

senden bana kalan budur, neyleyim…

Açtığın yaradan bir yudum kalsın sana.

Ama içme ne olursun, failim meçhul kalsın, tek ispatı sende kalsın.

Renkleri bile ayırd edemiyorum artık.

Gözlerinin rengi değişti.Gözlerinin rengi değişti.

Öfkenin rengi artık gözlerin.

Sesin ılık bir rüzgardı bir zamanlar, içimi ısıtan.

Ellerin bir yapraktı, yeşildi umutca ellerime yansıyan.

Emeğin vardı, vardı, var dı...

Dili geçmiş zamanlardan arda kalan ne var bilirmisin?

Ardına baktığında görebildiklerini artık tanırmısın.

Yoksa sen o ardındaki sen değilmisin?

Hayal kurmuyorum artık. “Hayal kırıklığı” diye birşey yoktur, cünkü hayaller zaten kırıktır.

Yaşamın hüzünlü parçalarından yan yana getirdim onları; içine umut sığarmı sence?

Zaman tükeniyor , ağır ağır ve delerek geçe geçe..

Saatler yitiriyor anlamını, artık kolunda sadece bir kelepçe onlar.

Sen de bir hayalsem eğer, artık kurmuyorum seni.

Çünkü bende bir hayal kadar kırığım, paramparça ve dağınık, her bir yana dağılan, hırçın rüzgarlarla savrulan…

Depremlerin enkazında can çekişirken yürümeye kalkmak boşuna değilmi, uzanan bir el yok ise eğer.

Bir bilsen düşüp düşüp kalkmanın ne amansız yorduğunu, ne iyi öğrendiğimi, yer çekimini.

Acılarımın ortağı olmanı beklemedim senden.

Yarattığın acının ortağı olsaydın, senin de için yanardı.

Bir bilsen artık suskunluğumun asaletimden değil, dilsizliğimden olduğunu.

Gözlerin var, görüyormusun, kulakların var, duyuyormusun, kendinden başkasını ?

Sağır dilsiz bir oyuncu gibisin.

Etrafına zırh örmüş maskene öyle alışmışsin ki, ondan vazgeçmek ne zor değilmi ?

Sanırım, ki sanırım, çünkü kesin yargıları yok seninle ilgili, seni böyle tanıyorlar ve bundan vazgeçmek ne zor değilmi ?

Ancak bana oynayabildin, çünkü en aptal seyircin benim fırtınalar içinde bile olsa..

Yaz ortasında lapa lapa kar yağıyor şimdi.

Üşümüyorum, tuhaftır yüreğim.

Kanıyor hala öfkenin ateşinden düşen yara.

Duvarlara çarpa çarpa bitkin düşerken, kan kokusu geliyor burnuma, yüreğim karşımda can çekişiyor..

Bu soğuk kar'a kan damlıyor şimdi.

Sen sıcak uyu yüreğim, aldırma sakın fırtınaya...

Eylül 2010